CZY ROZMAWIACIE…
z uczniami/uczennicami na temat tego, jakie mają strategie uczenia się języka polskiego? Jest to ważne, ponieważ ewentualne niepowodzenia mogą wynikać właśnie z przyjęcia złych strategii i stosowania nieodpowiednich technik. Ze swojego doświadczenia wiem, że niektórzy wspierają się w nauce języka analizą samego systemu – są wyczuleni na procesy słowotwórcze, wykorzystują odniesienia do innych znanych sobie języków, szukając w nich analogii lub różnic. Dla innych kluczowe będzie poznawanie języka dzięki oglądaniu filmów z polskimi napisami lub dubbingiem, czy słuchaniu polskich piosenek. Dla niektórych osób odpowiednim środowiskiem nauki będzie to, które wykorzystywane jest przez różnego rodzaju aplikacje, programy komputerowe. Część osób chętnie korzysta z dostępnych materiałów w serwisie YouTube dedykowanych uczącym się języka polskiego. Niektórzy prowadzą skrzętne notatki, używając kolorów, graficznych oznaczeń, budując osobisty “podręcznik”. Nie wszystkie strategie i wynikające z nich techniki odpowiadają wszystkim. To właśnie musi wziąć pod uwagę osoba ucząca języka polskiego. Ich skuteczność jest zależna m.in. od biografii językowej, wiedzy na temat akwizycji języka, samoświadomości uczącego się. Nie wystarczy więc podzielić się z uczniami/uczennicami jednym pomysłem. Należy raczej zbudować z nimi bank strategii i technik, pokazać różne możliwości, zachęcać do szukania własnych rozwiązań.
CZY WIECIE, ŻE…
50 lat temu w Stanach Zjednoczonych miały miejsce wydarzenia, które rozpoczęły historię przemian w edukacji uczniów, dla których język angielski nie jest językiem pierwszym? W 1974 r. sąd wydał orzeczenie, z którego wynikało, że uczniowie mają prawo do rozumienia treści nauczanych w szkole. I to po stronie szkoły leży obowiązek zapewnienia tego. Dziś ten sposób myślenia o edukacji dzieci z doświadczeniem migracji/uchodźstwa powinien być ważnym punktem w dyskusji o systemie polskiej edukacji. Nie chcąc propagować edukacji wykluczającej, należałoby przyjąć właśnie taki punkt wyjścia w dążeniach do organizacji edukacji włączającej. Bez otwarcia polskiej szkoły na języki pierwsze naszych uczniów i uczennic nie możemy uznać, że realizujemy włączający model edukacji.
